Niall Pov's
Reszty
nocy nie dałem rady przespać. Rano o świcie wstałem do kuchni zaparzyć sobie
gorące kakao. Nie budziłem pani Gilbert. Powinna się wysypiać, ze względu na
swój wiek. Starałem się ją wyręczać. Ma już swoje lata i nie jest okazem
zdrowia, jak za dawnych lat.
Odgarnąłem
blond czuprynę i zaspanym krokiem oparłem się o lodówkę w rogu pomieszczenia.
Sięgnąłem w głąb i wyjąłem mleko. Wlałem białą ciecz do garnka i zagrzałem do
gorąca. Upiłem pierwszy łyk i usiadłem przy stole, czekając na pobudkę staruszki.
Byłem bardzo ciekawy kim jest ta cała Bailee. Dziwi mnie, że uciekła ze
szpitala, skoro coś jej dolega. Zamachnąłem się ręką i przewróciłem kubek
kakao, która rozbiła się na milion małych kawałeczków. Przekląłem pod nosem i
zacząłem zbierać największe kawałki, starając się nie obudzić reszty z
pensjonatu. Zmiotłem szkło do śmietnika i wróciłem do pokoju, rzucając się z
powrotem do łóżka. Dopiero teraz odczułem zmęczenie, po nieprzespanej nocy.
Ułożyłem głowę na poduszce. Przez poranny incydent, zapomniałem o nocnym
telefonie.
***
Głośny
dźwięk sms-a wybudziła mnie ze snu zimowego. Wyciągnąłem do góry ręce i
zaspanym wzrokiem spojrzałem na zegarek w odbiorniku telewizyjnym, który
wskazywał południe. Niechętnie przyjąłem pozycję siedzącą i złapałem za
urządzenie mobilne, zrzucając brudne skarpetki z szafki nocnej.
Od: Ashton
Mike wziął dzień wolnego,
przyjdziesz na nocną zmianę?
Wklikałem
w telefon zdecydowaną odpowiedź i rzuciłem urządzenie w kąt łóżma. Przerzuciłem
przez ramiona luźny biały t-shirt i zszedłem na dół do recepcji. Pani Gilbert
przeglądała sterte papierów za lada.
— Dzień dobry — zawołałem, ale
kobieta nie usłyszała. Ponowiłem próbę, a uśmiechnięta kobieta spojrzała w moim
kierunku.
— Dzień dobry, Niall — powiedziała i
niechętnie wróciła do swoich poprzednich czynności. Miałem jej powiedzieć o
Bailee, ale zdecydowałem się tego nie robić. Nie chciałem jej niepotrzebnie
denerwować. Zabrałem jej kilka stert papieru i zacząłem segregować w porządku
alfabetycznym. Nigdy mnie nie prosiła o pomoc, ale widzę, że coraz bardziej
jest jej potrzebna. Jak na zawołanie spotkałem się z jej spojrzeniem.
Uśmiechnęła się do mnie. Wprowadziła w moim życiu wiele zmian, ale ja też chyba
to zrobiłem.
***
Od razu, gdy pomogłem pani Gilbert w porządkach w pensjonacie,
wyszedłem z domu, odwiedzić Luke, mojego najleszego przyjaciela. Znamy się od
wielu lat, lecz do niedawna byliśmy rywalizującymi wrogami. Od wtorkowej
imprezy nie rozmawialiśmy ani razu, a on nie dawał znaku życia. Zatrzymałem się
przy pubie "Juliett" i przekręciłem klamkę. W środku zastałem Steffę,
siostrę Hemmingsa.
— Cześć Niall— zawołała siedemnastolatka.
— Cześć Stef — przytuliłem dziewczynę, łapiąc ją w talii. Blondyna
cicho zachichotała i usiadła na krześle za ladą i kurczowo zasłaniała twarz
dłonią. Zdenerwowany podszedłem do niej i wyrwałem rękę z posiniaczonego
policzka.
— Ojciec cię uderzył? — zapytałem poruszony całą sytuacją, a
niebieskooka niechętnie pokiwała głową. Uderzyłem pięścią w blat. Byłem
wkurzony. Nienawidziłem, gdy ktoś krzywdził dziewczynę. Takie aniołki jak
Steffa, powinno się szanować.
— Niall uspokój się, Proszę. — Poczułem jej drobne rączki na
swoicj ramionach. Pod wpływem jej smutnego wzroku, usiadłem z powrotem na
miejsce, chowając jej kruche rączki w swoje dłonie.
— Gdzie jest Luke? — Dziewczyna spuściła głowę, wpatrując się
w brudną podłogę.
— Wyjechał. Ponoć znalazł dobrą fuchę — wyszeptała, wciąż ze
spuszczoną głową.
— Posłuchaj mnie Steffa. — Złapałem jej kruchą twarz w swoje
dłonie. Blondynka niechętnie spojrzała w moim kierunku.
— Idź, spakuj
się i wróć do pubu, dobrze?
— Nie mogę Niall. On mi nie pozwoli. Znowu mnie skrzywdzi —
wydukała, przez łzy.
— Nie pozwolę na to. Rozumiesz? Nie daj się gnębić. Dobrze wiesz,
że musisz z tamtąd uciec.
— Mam pracę Niall. — Próbowałą zmienić temat.
Gdy chciała
odchodzić, złapałem ją za nadgarstki.
— Zastąpię cię. — W oczach Steffy pojawiły się łzy, a zarz potem
smutny uśmiech. Opuściłem ręcę.
Dziewczyna
rzuciła fartuch i niepewnie opuściła bar. Dobrze wiedziała, że to musi się
skończyć. Też to wiedziałem, ale moja ostatnia nadzieja była tchórzem.
Zabrałem się za układanie czystych naczyń.
— Można? — usłyszałem chichot.
— Jest zamknięte.
— Daj starszemu panu coś do picia.
Podniosłem
głowę i ujrzałem totalnie schlanego mężczyznę w średnim wieku. Zdesperowany
okrążyłem barek i wygnałem człowieka na dwór.
— Żeby cię tu więcej nie widział — krzyknąłem i usłyszałem głośny
dziewczęcy pisk. Szybko zatrzasnąłem drzwi do budynku i pobiegłem do miejsca, z
którego dochodziły krzyki.
Ukryłem się za
krzakami i ujrzałem młodą dziewczynę, która płakała z powodu krzyków starszego
mężczyzny. Zdenerwowany podbiegłem tam i przywaliłem mu z liścia w twarz.
— Ostatni raz znęcasz się nad dziewczyną, rozumiesz?
Brunet wytarł
spływający z wargi strumyk krwi i wyzwał dziewczynę, niechlujnie odchodząc.
Szybko znalazłem się przy blondynce i ułożyłem ją na swoich ramionach. Była
cała zziębnięta i wychudzona.
Zaczęła się
wyrywać. Bała się mnie.
— Nie krzywdź mnie, proszę — wyszeptała, a ja poczułem, że mam
nogi jak z waty. Ktoś ją skrzywdził. Tak bardzo jak kiedyś mnie. Poddałem się
jej oporom i usadziłem na kamieniu, podtrzymując za plecy.
— Nie bój się. Jesteś bezpieczna — powiedziałem, mając nadzieję,
że się trochę uspokoi, lecz ta cała czas drżała. Zdjąłem kurtkę i opatuliłem ją
swoją kurtką.
— Zadzwonię po karetkę. — Dziewczyna momentalnie złapała mnie za
rękę. Miała w oczach łzy.
— Proszę nie. Nie chcę tam wracać.
Bailee Lorens
uciekła ze szpitala i grozi jej niebezpieczeństwo. Gdyby się znalazła prosimy o
kontakt.
Przypomniałem
sobie nocny telefon i kolejny raz spojrzałem na przestraszoną dziewczynę.
— Jak masz na imię?
— Bailee
W końcu się poznali. Jejeje. Jak się podoba?
Czekam na wasze opinię i do następnego. :)
